zaterdag 12 oktober 2013

Supercycloon zo groot als Frankrijk


India houdt zich nu momenteel schrap, in een gebied van bijna 12 miljoen inwoners, voor een supercycloon (cycloon Phailin)die de Golf van Bengalen bereikt, en het vasteland zal intreden. Er zijn al windsnelheden van ongeveer 314 km/h gemeld. Raar, maar waar, en typisch India: de Indische weerkundige diensten willen deze storm niet erkennen als een superstorm. Officiële buitenlandse weerkundige instanties zien deze storm vergelijkbaar met die van de orkaan Katrina. Bij deze tyfoon gaat het niet alleen om de kracht, maar maakt men vooral zorgen over de grootte in oppervlakte van deze specifieke storm, zo groot als Frankrijk.


dinsdag 13 augustus 2013

Voetafdruk


Het begint mij plots te realiseren dat ik binnenkort vaste voet zal zetten op Indische bodem. Zal het een Pauselijk gevoel geven, of gewoon superheet onder mijn voeten? Ik vrees dat het ergens in het midden zal liggen. Is die voetafdruk nu zo belangrijk?

Vele vragen of weerstanden om toch nog altijd niet te beseffen, of toch wel, dat het me op een of andere manier wel iets zal doen. Wat dat iets ook moge zijn, ik kan het niet voorspellen, noch in gedachten voorstellen. Zo taai ik ook in mijn gedachten wil zijn, ik weet dat mijn hart soms mijn hoofd niet volgt. Mijn grootste ongemak is - zoals ik altijd heb ervaren - me tussen mijn eigen bevolkingsgroep vertoeven. Ik ben het hoegenaamd niet gewoon, laat staan dat ik het toch voor een paar weken zal meemaken.

Mij op voorbereiden? Hoe bereid je jezelf voor op een massa mensen waar je in verdwaalt, jezelf niet meer kent of herkent? Hier bestaat geen gewone handleiding voor. Zien, horen en ondergaan. Toch blijf ik gefascineerd door andere culturen, ook al is ze nog altijd een stuk van mij. Misschien wel het moment om me  er mee te verzoenen, wat ik jarenlang achterwege liet.

vrijdag 19 juli 2013

Jammer!!

Ja, echt jammer!!!


24 Indiase kinderen vinden in minder dan 26 uur tijd de dood in één school - jonger dan 13 jaar - door het eten van hun schoollunch. Oorzaak: de bereidingsolie was 'besmet' met pesticiden. Zo ongeloofwaardig, en zo snel kan een leven eindigen. Naast de gruwelijke plaag van (groeps)verkrachtingen met buitenlandse vrouwelijke toeristen, en ook Indiase vrouwen, is het voorlopig toch niet goed gesteld met het befaamde 'Incridible India".

Wat haalt het nieuws en wat niet, op wereldvlak? Dat een Belgische moeder gisteren nog haar dochter (28 jaar) met het syndroom van Down heeft gewurgd (en zelf een mislukte zelfmoordpoging heeft ondernomen) ,dit zal wellicht daar niet verschijnen in de publieke media. Een andere cultuur kan misschien wel veel begrip voor haar (wanhoops)daad tonen, zoals wij het ondenkbaar vinden dat pesticiden in een schoollunch van kinderen kan terechtkomen.

Wat in India is gebeurd, is een spijtige zaak. Een voedselagentschap hebben we in België en Europa gelukkig wel. Het heeft niet enkel met geld te maken, laat staan rijk of arm, maar vooral systemen van verantwoordelijkheidszin ontwikkelen. Hopelijk wordt er iets aan gedaan, zodat herhaling nooit kan voorvallen.

Toch krijg ik de kriebels in de minder positieve zin dat India de laatste maanden veelvuldig in het nieuws is gekomen. Ik zal er niks aan kunnen veranderen. Ik hoop dat ik binnen een paar maanden toch het andere India zie.


vrijdag 22 maart 2013

Plakbord reis

Om dat ik alles zo goed mogelijk wil volgen, heb ik een digitaal plakbord gemaakt. Zo kunnen we kijken wat we reeds in orde hebben gebracht, en wat nog moet gebeuren.




zondag 23 december 2012

Van fictief profiel tot draagmoeder



Ik volgde net een aflevering op een Nederlandse zender over India. Ik sta niet meer versteld wat het land in staat is, en wat het nog zal verwezenlijken. Soms is moraliteit ver te zoeken of is er een decadente gedachte die alles omtovert in barmartigheid. Is het door het westen dat India geworden is wat ze nu aan ons tonen? Of zijn ze veel slimmer en tonen ze hoe zwak wij wel zijn, en geven ze een (nieuw) aanbod, terwijl de vraag door ons nog niet is gesteld.

Ongeveer in één keer 4000 euro verdienen als vrouw om je gezin te onderhouden? Het kan.  Het geld kan voor allerlei doeleinden dienen; een huisje, een riksja voor je man, een bruidsschat, studiegeld,... Maar voor dit 'positief' eindresultaat moet je wel een embryo laten inplanten (van blanke ouders), negen maanden met een zwangere buik rondwaggelen - afgezonderd van je gezin - alle ongemakken doorstaan, en tenslotte het kind laten komen via een keizersnede (verplicht). Dan is het nog niet gedaan. Even borstvoeding als het kan, en dan gaat het kindje weg met de toekomstige ouders.

Wij hebben zelf een invitrokindje, maar zover zouden wij nooit gedacht hebben, zelfs al mocht de wet dit toelaten. Ik ben zelf geadopteerd uit dat land, maar wat ik gezien heb is wat mij betreft ook geen zuivere adoptie. Hoe dit wettelijk wordt geregeld weet ik niet. Het interesseert mij enkel hoe de Indische denkwijze is. Ik zie het niet gauw gebeuren dat een Belgisch stel aan een sociaal laag gestelde moeder vraagt om als draagmoeder te fungeren. Maar zich richten tot arme en bijna kansloze Indische vrouwen is blijkbaar drempelverlagend. Ik kan er soms niet goed bij in die gedachte. Vanuit het Indisch standpunt begrijp ik dat geld de zeden en alle rompslomp verlicht. Alweer de vrouw, die al sociaal laag op de (Aziatische) ladder gerangschikt staat. Ethisch vind ik het zelf gevaarlijk om al vrij snel verschillende embryo's te laten inplanten, terwijl de wetgeving in het westen veiliger en voorzichtiger probeert om te springen met deze methode.

Nodig eens een eenzame uit....via een callcenter. Zoek je een lief, om daarna echt contact mee te maken? Of  ben je oud, ziek, half verlamd, en vooral eenzaam? Dan heeft India een oplossing voor de westerling. Als je geen tijd hebt om actief een lief te zoeken, dan schakel je gewoon een tussenpersoon in. En die tussenpersoon tikt in jouw plaats naar 'eigen gevoel' naar het gewenste profiel en 'communiceert' tot een gewenste resultaat. Die andere vrouw die gecontacteerd wordt heeft zelf niet door dat er een Indisch callcenter ervoor tussenzit. Die Indische tussenpersoon kan een man of vrouw zijn. Hoe inventief zij ook moge zijn, het grenst bijna aan het absurde. Hetzelfde bedrijfje zorgt ook voor onze ouder wordende en eenzame bevolking. Heb je bijna geen familie meer of je krijgt zelden bezoek, dan kan je maken dat er iemand via telefoon een halfuur of een uur met je babbelt. Laten we het zuiver doelgerichte zorg noemen. En natuurlijk, in de taal die je spreekt, gewoon door een slimme Indiër. Dit moet zeker kunnen, zelfs via videochat (indien de klant hiermee overweg kan). Waarom zou dit hier niet kunnen  door onze eigen inwoners (vrijwilligerswerk) of professionele hulpverlening?

We schieten ons doel voorbij. Als het zo verder gaat, dan stelt het westen zich meer en meer afhankelijk op.

zaterdag 15 september 2012

Ofwel


Als ik op pensioen ben, dan zal ik ofwel meerdere keren geweest zijn, ofwel nog geen enkele keer. Dat laatste zal meer waarschijnlijk zijn. Dit is net het probleem. Ofwel vind ik van mezelf dat ik te 'westers' ben opgevoed (waar ik al jaren in geloof), ofwel heb ik misschien wel schrik voor dat onbekende (die ik bewust of onbewust achterwege houd).

Maar als later de gezondheid niet mee zit, dan zal het ofwel dikke pech zijn, ofwel toch nog een excuus om niet te hoeven gaan, ofwel een gemiste kans.

Hoe meer 'ofwels' ik mag bedenken, mijn vrouw vindt het hoog tijd dat ik me er eens echt mee bezig houd. Niet met de ofw.., wel mij op voorhand een beetje in te leven in mijn eigen Indische cultuur, die ik totaal niet ken.

Toch geloof ik dat een beetje mezelf hierop voorbereiden nog het gemakkelijkste is. Het moeilijkste? Tja, de emoties die een andere wending kunnen geven als ik daar ben. En dan heb ik dit nog zacht uitgedrukt.

Ik ga natuurlijk niet alleen. Vrouw, dochtertje gaan mee. Maar niet te vergeten, ook mijn schoonouders gaan mee. Zijn zijn de reisleiders. Ze zijn al drie keer in India geweest. Ik heb er alle vertrouwen in.

Het is nog lang te gaan, maar ook weer niet. Het najaar 2013 komt er snel aan, ofwel is het nog ver van mijn bed...